|
مقالات جدید
داکتر ثنا متین نیکپی
بی نظير قربانی بنياد گرايی
چيزی که خود از آن حمايت کرد
تذکر:
عکس ها و شرح آن از طرف اداره سایت
انتخاب شده است:
بی نظیر بوتو
در سال 1953 در شهر کراچی به دنيا آمد. پدرش
ذوالفقار علی بوتو از سیاستمداران مهم پاکستان پس
از استقلال بود که مقامهایی چون وزارت خارجه، نخست
وزیری و ریاست جمهوری اين کشور را بر عهده داشت.
اين عکس پس از بازگشت او از آکسفورد در سال 1977
برداشته شده است.
گرچه بینظیر بوتو به همکاری کشور های بزرگ،
خطرناکترین آفت سیاست، جنایت و "بنیادگرایی دینی"
یعنی طالبان را بوجود آورد که "بمگذاری انتحاری"
جزو آنست؛ ولی مرگ وی تکان دهنده بود. او قربانی
عمل زشت و ناگواری شد که خود در ایجاد آن نقش
داشت. زمانیکه طالبان "قرآن" بدست و دالر به جیب ،
در سایه درختان پشاور و کراچی زیر نظر نصیرالله
بابر وزیر داخله حکومت بی نظیر درس نفرت و آدمکشی
را نسبت به کشور همسایه شان افغانستان می آموختند،
شاید بی نظیر نمیدانست که این پدیده دوامدار تر
از دوره حکومت و طول عمر او بوده و روزی خود
قربانی این تبهکاری خواهد شد.
او
یکبار دیگر در سال 1993 به اين مقام دست يافت که
تا سال 1996 ادامه داشت. اتهامات مالی که به او
نسبت داده شد، دليلی بود که بار ديگر از اين مقام
کناره گیری کند. خانم بوتو در سال 1999 از پاکستان
به تبعيدی خود خواسته رفت که بیشتر آن را در دبی و
لندن گذراند.
رویهمرفته، اگر بی نظیر به افغانستان آفت آفرید،
یا در آفرینش آن موافق بود و زمینه چنین تبهکاری
را به جهانخواران جهانی مساعد ساخت؛ ولی در شرایط
بس پیچیده پاکستان و منطقه می توانست نقش مثبت را
داشته باشد.
بی
نظیر بوتو و جورج بوش، رئيس جمهور آمريکا در سال
1989 در کاخ سفيد. او در سال 1988 به نخست وزیری
پاکستان رسید. او نخستين زنی بود که رهبری يک کشور
مسلمان را بر عهده می گرفت.
من بار ها نوشته ام و باز هم می نویسم که در
تقسیمات جدید سیاست ناروای "جهان دولتی" به شیوه
فاجعه بار آن آسیا قاره جنگ دایمی1 تعیین گردیده
است که بزرگترین ضرر از این فاجعه نصیب افغان ها
بوده است و خواهد بود.
بی نظیر بوتو
در دسامبر 1987 با آصف علی زرداری، رئيس قبیله
زرداری ازدواج کرد. اين زوج بارها متهم به فساد
مالی شدند.
جنگ به مثابه پالیسی رسمی دولت ها و رکن مهم
سیستم جدید جهانی به فاکتور های بنیادگرایی مذهبی
، تعصبات قومی و فرقه یی ، بی ثباتی ضرورت دارد.
یکی از مهمترین اقدامات گرداننده های جهانی جنگ
دور نگهداشتن کشور های آسیایی از دموکراسی و تقویت
استبداد و رشد گروه های مذهبیی در ظاهر مخالف و در
حقیقت وابسته اند، می باشد.
نواز شريف و بی
نظیر بوتو نخست وزیران سابق پاکستان که هر دو در
تبعيد بسر می برند، به قصد بازگشت مجدد به قدرت در
پائیز سال 2007 به پاکستان بازگشتند.
جهات
اساسی کار گرداننده های جنگ، نابودی امکانات و
زمینه های صلح و دموکراسی و قتل و امحای فزیکی
عاملین آنست که باز هم توسط همین گروه های آدمکش
"دینی" عملی میگردد. به باور من پدیده "انفجار
انتحاری" جز همین روند میباشد که سر نهایی نخ
بدست آتش افروزان بالایی است. ** همین جنگ افروزان
اند که در لباس خیر اندیش ، شریف ، مدد رسان ظاهر
میگردند و از وقوع فاجعه یی که خود شان آفریده اند
اشک میریزند و اعلامیه ها صادر می کنند و به
استفاذه از آن نفع بیستر را بدست می آورند.
حلقه های گل به گردن خانم بی نظیر بوتو در
همایش انتخاباتی پاکستان
بی نظیر بوتو، نسبت به نواز شریف و دیگر رهبران
پاکستان سیاستمدار دارای مفکوره سکولار بود که به
رهبری وی صلح و ثبات در پاکستان ممکن بود و شاید
می توانست دموکرسی بی پایه و پاکستانی را رویکار
آورد. زیرا پاکستان پر آشوپ بعد از ضیاالحق آخرین
قله های دهشت را طی میکرد و جز صلح و دموکراسی راه
دیگری نداشت.
روز پنجشنبه 27
دسامبر در راولپندی پايانی بود بر زندگی اين
سیاستمدار 54 ساله پاکستان.
حقیقت در اینجاست که صلح و ثبات در پاکستان و
منطقه به نفع " بزنس جنگ" نیست. پس حکومت بی نظیر
در پاکستان با منافع روند کنونی جهانی در تضاد
قرار داشت. در چنین یک کشاکش بی نظیر به صفت یک
شخص نابکار در این "بزنس بزرگ" باید نابود میگردید
، تا آثار حکومت سکولار از پاکستان نابود شود.
او قبل از
اینکه هدف حمله قرار گیرد، سوار اتومبیل شد و برای
طرفدارانش دست تکان داد.
موضوع دیگری که بی نظیر را به مرگ حتمی نزدیک می
ساخت، جنسیت وی بود. یکی از شیوه های در اسارت
کشیدن ملل فقیر دربند نگهداشتن زنان است که باز هم
توسط همین عروسک های های "دین" و "مذهب"**** به
اجرا در آورده می شود. مدافعین دروغین فیمینیزم و
حقوق زنان بخاطر زن افغانستانی و پاکستانی اشک
میریزد ولی به زنان افغاننستان در اروپا ، امریکا
و بخصوص کانادا درس چادری پوشیدن و اسارت و دربند
کشیدن را میدهند، تا به استفاده از این کار نصف
نفوس این کشور را غیر فعال نگهدارند. از موضوع
دور نشده بر میگردیم به بی نظیر. آشکار است که
وجود زن به مثابه رهبر جامعه و دولت در کشور بزرگ
اسلامی خار چشم کسانی اند که نمی خواهند زنان کشور
های فقیر و وابسته خود را انسان کامل احساس کنند.
نابودی زنان نامدار مانند اندراگاندی در هند ،
فشار و بدنامی خالده ضیا در بنگله دیش ، تهدید و
قتل زنان ژورنالیست در افغانستان کار بدون دلیل و
بدون حمایت نیست. پس موجودیت بی نظیر بوتو در
رهبری حکومت پاکستان موجب بیداری زنان منطقه
میگردید که این خصوصیت وی با برنامه های زیرپرده
"بزنس جنگ" سازگاری نداشت.
بمبگذار
انتحاری ابتدا چند گلوله به گردن و سینه وی شلیک و
سپس بمب همراه خود را منفجر کرد.
قابل درک است که بعد از سرنگونی جنرال ضیاالحق در
(1988) دو گروه قدرت که عبارت از مولانا های مذهبی
وابسته به خارج و جنرال های کودتایی وابسته به
امریکا، دیگر از دیدگاه های حقوقی ، سیاسی و
اخلاقی صلاحیت وصلابت تشکیل حکومت را ندارند.
ناگزیری حرکت قدرت بسوی دموکرسی راه از میان خون
، آتش و ترور می پیمود. اما سیستم جهانی و کسانی
که بلیارد ها دالر را در "بزنس های بزرگ" پاکستان،
افغانستان و منطقه سرمایه گذاری کرده اند ،حوصله
یک دهه "دموکراسی" را ندارند، ولو اگر این
دموکراسی بی پایه و بی مایه در کنترول خود شان هم
باشد.
بی نظیر بوتو،
نخست وزیر سابق پاکستان، در محل سخنرانی اش در شهر
راولپندی هدف انفجاری قرار گرفت.
اگر
به تاریخ پاکستان نظر انداخته شود ، این کشور در
سال 1947 با انقسام هند با حمایت مستقیم
استخبارات انگلیس تشکیل گردید و از همان آغاز
پیدایش تا کنون سیر حرکت سیاسی آن از همان منابع
اداره میگردد. فورمول سیاستسازی در پاکستان طوری
است که در کمتر یا بیشتر از یک دهه سه نیروی سیاسی
(مولانا ها، نظامیان و دموکراتان بی بنیاد) قدرت
را به دست داشته باشند و هیچ یک از آنها نتواند
قدرت شان را در پاکستان قوی بسازد. دموکراسی های
بی بنیاد در پاکستان همیشه توسط حکومت نظامی به
حمایت انگلیس یا امریکا سرنگون گردیده است. حالا
که گرداننده های پشت پرده قدرت در پاکستان زیاد بی
شرم شده اند، به ناگزیری دوره "دموکراسی" نوبتی تن
در نمیدهند. یقینا که علت های خونریزی در
پاکستان انگیزه های انکارناپذیر خارجی نیز دارد.
جامعه یک صدو شصت ملیونی می خواهد در اداره کشور
شان سهم داشته باشند ولی این حق به نحوی از انحا
از مردم پاکستان گرفته می شود. پاکستانی ها تا حال
خود را صاحب و سازنده قدرت و دولت در کشور شان
احساس نکرده و این محرومیت به تدریج به درد بزرگ
اجتماعی و سیاسی مبدل شده زمینه های مادی و
مفکوروی "تروریزم"**** را تقویت می نماید.
27دسامبر 2007
تورنتو ، کانادا
تفصیل این مضمون را از این قلم درمقالات زیر
بخوانید.
*
ثنا نیکپی ، تقسیم جهان به قاره های صلح و جنگ
دایمی ، ص 23 ، شماره 40 ، 15 اکتوبر ، زرنگا،
1998م
**
ثنا نیکپی، خودکشی با هدف سیاسی (ابراز نظر در
باره انفجار بم انتحاری در قندهار) ، ص 12 ش 3 ،
21 جون 2005
***
ثنا نیکپی ، پولیتیزه ساختن اسلام و اسلامی ساختن
سیاست در پاکستان ص 15 ، ش 64 ، 15 اکتوبر،
زرنگار، 1999م
****
ثنا نیکپی ، تروریزم ، ص 18، ش 111، اول اکتوبر ،
رزنگار، 2001م
-
ثنا نیکپی ، طالبان تحریک مذهبی نه ، فاکتور
جیوپلیتیک در منطقه اند، ص 16، ش 112، 15 اکتوبر،
زرنگار، 2001م
-
ثنا نیکپی ، جرایم سازمان یافته ، ص 21 ش 121 ،
اول مارچ، زرنگار، 2002م
-
ثنا نیکپی، امریکا افغانستان را بسوی کودتا می
کشاند، ص 2 ، ش 43 ، اپریل، اندیشه نو، 2007
عکس ها
با شرح آن از سایت وزین بی بی سی گرفته شد که اینک
جهت معلومات بیشتر برای علاقه مندان گرامی تقدیم
می گردد.
اداره
سایت کاتب هزاره
شنبه 8 جدی 1386 خورشيدی برابر با 29 دسمبر2007
ميلادی/ آلمان
29
/ 12 /
2007 Germany
|
